Co zostaje...

Projekt koncentruje się na stanach cielesnych i emocjonalnych, które pozostają po przebudzeniu, nawet wtedy, gdy sam sen nie jest pamiętany. Interesuje mnie moment przejścia pomiędzy snem a czuwaniem oraz to, co zostaje w ciele i percepcji jako ślad doświadczenia niedostępnego w pełni świadomości. Punktem wyjścia była autoobserwacja porannych stanów: napięcia, bezwładu, dezorientacji, łęku, obawy, poczucia bliskości lub oddzielenia od własnego ciała. Projekt nie jest wyłącznie rekonstrukcją snów w sposób narracyjny, lecz skupia się też na ich resztkach, efemerycznych, trudnych do nazwania odczuciach.